.
.
.
.

Genderongelijkheid in de popmuziek

Gender lijkt weer helemaal terug als thema op de maatschappelijke agenda, zoals recente discussies omtrent het aantal vrouwelijke hoogleraren, vrouwenvoetbal en de SIRE campagne ‘Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn?’ laten zien. Ook binnen het domein van de popmuziek lijkt de aandacht voor genderongelijkheid te zijn toegenomen. Popsterren als Beyoncé en Taylor Swift postioneerden zich explicit als feministisch en Spotify startte ‘The Equalizer Project’ om gelijke kansen voor mannen en vrouwen in de muziekindustrie te promoten. Maar hoe zit het nu feitelijk met genderongelijkheid in popmuziek en hoe kunnen we eventuele verschillen verklaren?

Ten eerste laten we de data aan het woord. Is popmuziek maken eerder een mannen- dan een vrouwenhobby? In welke mate zijn mannen en vrouwen vertegenwoordigd in de hitlijsten, op de radio en op festivals? Hoe schrijven de media over hen? En wie verdient er meer met het maken van muziek? Ten tweede wordt geprobeerd deze verschillen sociologisch te duiden. Zijn mannen ‘natuurlijk’ beter in popmuziek, worden vrouwen regelrecht gediscrimineerd of spelen subtielere gendermechanismen een rol? Ten derde komt de morele vraag aan de orde of – en zo ja, waarom – genderongelijkheid een probleem is, en voor wie dan wel?

Pauwke Berkers (utrecht)

Pauwke Berkers is universitair docent Sociologie van Kunst en Cultuur bij het departement Kunst- en Cultuurwetenschappen aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Zijn onderzoek richt zich op gender en etnische ongelijkheid in kunst en cultuur en is verschenen in, onder andere, Poetics, Journal of Gender Studies, en Gender & Society. Tevens is hij mede-auteur van het Grondbeginselen der Sociologie en één van de oprichters van het Rotterdam Arts and Sciences Lab.

Terug